Bir vakitler sıradan bir ülkenin sıradan halkının başına ölen sıradan padişahın yerine çok kindar ve

nefret dolu oğlu padişah olmuş. Babasını sevmezmiş atalarını ailesini sevmezmiş bu padişah.

Kendinden başkasını sevmezmiş, Gözünü zengin olma hırsı bürümüş, işkence olsun diye insanlara

türlü işkenceler yapar, zavallı halkı çıldırtırmış. Eline düşenin vay haline! Gel zaman git zaman, dünya

artık o kadar da sıradan bir yer olmamaya, insanlar sıradanlıktan uzaklaşmaya, başka insanları

keşfetmeye başlamış. Bu padişah başta razı gelmemiş bu işe. Kendi hükümdar olduğu yerde yalnız

kendi sözünün geçmesine alıştığından karşısında muhalif sesler istemiyormuş. Fakat ülkede yaptığı

zulüm karşısında halkın canına tak ettiğinden halkın yavaştan kaynamaya başlayan kazan olduğunu da

kabul etmek zorundaymış. Önce ülkesinden yanına çekebildiği ileri gelenleri toplamış, her birine

hayallerini süsleyen zenginlikten biraz vermiş. Sonra dışarıdan gelenlerle gizli anlaşmalar yapmış,

hükümdar olduğu topraklara yabancıların girip çıkmasına izin vermiş ve bunun karşılığında gelenlerin

kendi saraylarını genişletmesine ve korumasına katkıda bulunmalarını istemiş.

Halk kime hizmet edeceğini bilemez hale gelmiş. Dışarıdan gelenler medeniyet barış getirecek bizi bu

zalimden kurtaracak diye beklerken biraz da gelenler binmiş halkın tepesine. Halkın ileri gelenleri halkın

çektiği işkenceye çare olmak İçin hükümdarla konuştukça halk bakmış ki ileri gelenler daha da zengin

olurken kendisi fakirleşiyor. Elde avuçta kalmamış bir gün. Hükümdar öyle acımasız hale gelmiş ki

sonunda gözü dönmüş, yüzüne bakan aslında ruhunu görür hale gelmiş. Bir zamanlar hükümdarı çok

sevenler bile ağzını açacak güç bulamaz olmuşlar. Fakat hükümdar halkın sefaletine isyanına kulak

tıkıyormuş. Sarayı güçlü, korunaklı, tüm topraklar kendisinmiş. Sonra ne mi olmuş? Zorbaların en

korktuğu şey olan demokrasi gelmiş bu ülkeye. Gelip demokrasi anlatılmış, padişahlık sisteminin yerine

cumhuriyet gelmeli, yasalar olmalı, çoğunluğun dediği olmalı demişler. İyi ki de demişler de halk yıkılmaz

sandığı sarayın küçük bir sandıkla ve oy pusulalarıyla yıkılacağını anlamış. Bunu anlamaları öyle bir güç

vermiş ki hepsine, padişah bu içi demokrasi ateşiyle yanan, özgürlüğün ne demek olduğunu öğrenmiş

halk karşısında sesi çıkmayacağını anlamış.